Asociaal?!

Asociaal

Er zijn van die momenten dat ik echt baal van wat mijn kind doet en dat er door mijn hoofd schiet: ‘jij bent geen leuk kind’. Voordat je je nu zorgen gaat maken over ‘die therapeut die niet van haar kinderen houdt’ zal ik je iets meer context geven.

Waar het even tevoren nog gezellig was en we tijdens een wandeling samen aan het kletsen waren ontstaat ineens de situatie dat het ene kind naar het andere kind snauwt: ‘hou je kop, dom kind!’ Ho-ho-ho denk ik dan… en geef een eerste reactie: ‘er zijn hier géén domme kinderen!’ Oké, ik zeg dit met enige stemverheffing, want als zoiets gezegd wordt zit dat direct in mijn irritatie-zone. Ondertussen vraag ik me af waar het vandaan komt dat mijn kind zo asociaal naar een ander kan reageren. En nee, het zijn niet alleen onderlinge broer-zus-liefde-haat-momenten, maar dit gedrag zie ik ook richting andere kinderen. Een vriendje stuurt een appje: ‘spelen????’ Appje terug: ‘nee’. Nou is ‘spelen???’  niet een enorme vraag, maar ik denk toch ergens dat ‘nee’ impliceert: nu niet, nooit niet, ik vind je niet leuk.

Herken je dat? Dat je zou wensen dat je kind zich socialer opstelt, maar dat dit eigenlijk is omdat jij de gedachte hebt dat iets niet sociaal zou zijn? Of dat jij vindt dat je kind gezellig moet doen terwijl je kind gewoon zin heeft om te bankhangen? Ik vraag me af of ik eigenlijk niet heel veel van mijn wensen en gedachten op mijn kind projecteer. Mijn sociale referentiekader bepaalt hoe ik tegen het sociale gedrag van mijn kind aankijk. Het kan vervolgens ook bepalen of ik vind dat mijn kind daar iets aan moet veranderen. Dát is een lastige! Welk gedrag van mijn kind is oké en past bij hem en waarin kan hij leren?

Wat is erg?

Persoonlijk denk ik dat hier niet duidelijke een richtlijn in is en dat veel afhangt van de situatie van het kind, zijn karakter en zijn gemoedstoestand. Er zijn wel bepaalde basisprincipes waar je kind op een bepaalde leeftijd zeker aan kan voldoen. Denk aan het wachten op zijn beurt, het reageren op de ander als hem iets gevraagd wordt of het bedanken voor een geschenk. Maar is het erg als kinderen tijdens een speelmoment even niet samen willen spelen, is het erg als zoonlief een kort, maar duidelijk appje stuurt naar zijn vriend?

Het helpt mij om dat te bedenken: ‘Is het erg?’ Om me bewust te zijn van het verschil in sociaal referentiekader tussen mij en mijn kind en niet mijn principes op hem te projecteren. Dit geeft lucht in onze relatie; ik hoef namelijk niet overal iets van te vinden én mijn kind kan meer zichzelf zijn en voelt zich daardoor prettiger.

Laat ik ook vooral van mijn kind leren en met hem gaan bankhangen en kort reageren. Even niet voldoen aan de sociale druk die ik soms ervaar, maar er gewoon zijn en genieten van het moment.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.